Van wie was Titus (keizer)?

Titus (Latijn: Titus Flavius Caesar Vespasianus Augustus; 30 december 39 – 13 september 81), was de Romeinse keizer van 79 tot 81. Hij was lid van de Flavische dynastie en volgde zijn vader Vespasianus op na diens dood. Daarmee werd hij de eerste Romeinse keizer die de troon besteeg na zijn eigen vader.

Titus werd, dankzij de militaire successen van zijn vader, opgevoed aan het hof samen met Britannicus, de zoon van Claudius. Toen Britannicus vermoord werd door Nero zat Titus naast hem. Hij zou van het gif gedronken hebben, waarna hij een lange tijd ziek is geweest.

Voordat hij keizer werd verwierf hij bekendheid als militair commandant van Legio XV Apollinaris, dienend onder zijn vader in Judea tijdens de Joodse Oorlog. De campagne kwam abrupt tot een einde met de dood van keizer Nero in 68, waarna Vespasianus de keizerlijke macht voor zichzelf opeiste tijdens het Vierkeizerjaar. Toen Vespasianus tot keizer werd uitgeroepen op 1 juli 69, werd Titus belast met de verantwoordelijkheid voor het beëindigen van de Joodse opstand. In 70 belegerde hij met succes Jeruzalem en vernietigde de stad en de Tempel van Jeruzalem. Voor deze prestatie werd hij beloond met een triomftocht; de Boog van Titus herdenkt zijn overwinning tot de dag van vandaag. Het grootste deel van Jeruzalem werd met de grond gelijk gemaakt, waarbij Titus de overlevende Joodse opstandelingen op brute wijze behandelde. De Joden herinneren zich Titus als de veroorzaker van de Joodse diaspora.

Onder de heerschappij van zijn vader verwierf Titus bekendheid in Rome als prefect van de pretoriaanse garde, maar ook omdat hij een controversiële relatie had met de Joodse koningin Berenice. Desondanks regeerde Titus met veel succes na de dood van Vespasianus in 79, en werd hij beschouwd als een goede keizer door Suetonius en andere eigentijdse historici. Als keizer is hij het best bekend om het voltooien van het Colosseum en om zijn vrijgevigheid in het verlichten van het lijden veroorzaakt door twee rampen, de uitbarsting van de Vesuvius in 79 en een brand in Rome in 80. Na amper twee jaar in functie, stierf Titus na een kort ziekbed op 13 september 81. Hij werd vergoddelijkt door de Romeinse Senaat en opgevolgd door zijn jongere broer, Domitianus.

Berenice of Cilicia, also known as Julia Berenice and sometimes spelled Bernice (Greek: Βερενίκη or Βερνίκη, Bereníkē or Berníkē; 28 – after 81), was a Jewish client queen of the Roman Empire during the second half of the 1st century. Berenice was a member of the Herodian dynasty that ruled the Roman province of Judaea between 39 BC and 92 AD. She was the daughter of King Herod Agrippa I and Cypros and a sister of King Herod Agrippa II.

What little is known about her life and background comes mostly from the early historian Flavius Josephus, who detailed a history of the Jewish people and wrote an account of the Jewish Rebellion of 67. Suetonius, Tacitus, Dio Cassius, Aurelius Victor, and Juvenal also write about her. She is also mentioned in the Acts of the Apostles (25:13, 23; 26:30). However, it is for her tumultuous love life that she is primarily known since the Renaissance. Her reputation was based on the bias of the Romans against Eastern princesses like Cleopatra, or later Zenobia. After two marriages in which she was widowed in her 40s, she spent much of the remainder of her life at the court of Herod Agrippa II, amidst rumors the two were carrying on an incestuous relationship, though this was neither proved nor disproved. During the First Jewish-Roman War, she began a love affair with the future emperor Titus Flavius Vespasianus. However, her unpopularity among the Romans compelled Titus to dismiss her on his accession as emperor in 79. When he died two years later, she disappeared from the historical record.