Van wie was Duncan Grant?

Duncan James Corrowr Grant (Rothiemurchus (Noord-Schotland), 21 januari 1885 – Aldermaston (Berkshire) 8 mei 1978) was een Schots kunstschilder. Hij behoorde tot de Bloomsburygroep.

Adrian Stephen (1883 - 1948) was een Brits schrijver en psychoanalyticus. Hij was de jongste broer van Vanessa, Thoby en Virginia Stephen, de latere Virginia Woolf.

Zijn vader was de schrijver en biograaf Leslie Stephen. Na het overlijden van zijn vader betrok hij samen met zijn zussen een huis in de Londense wijk Bloomsbury. Hier zou de groep ontstaan die later bekend werd als de Bloomsburygroep. In 1910 nam hij met zijn zus Virginia en Duncan Grant deel aan een practical joke waarbij zij zich, verkleed als Abbesijnse prinsen toegang verschaften tot het vlaggenschip van de Royal Navy, de HMS Dreadnought. In 1936 publiceerde Stephen een boek over deze Dreadnought hoax. In 1914 trouwde Adrian met Karin Costelloe. Tijdens de Eerste Wereldoorlog weigerde Stephen - evenals Lytton Strachey en Leonard Woolf dienst. Hij bracht de tijd die de oorlog duurde door op het platteland van Essex, waar hij werkte op een boerderij.

Stephen had aanvankelijk rechten gestudeerd, maar studeerde later geneeskunde. Onder invloed van James Strachey raakte hij betrokken bij de psychoanalyse. Met Strachey zou hij een van de pioniers in Engeland worden op dit gebied. Tijdens de Tweede Wereldoorlog raakte hij zo verontwaardigd over de daden van de nazi's dat hij zijn pacifisme liet varen en als arts dienst nam in het Britse leger.

Stephen had twee dochters: Ann en Judith.

Giles Lytton Strachey (Londen, 1 maart 1880 – Hungerford, Berkshire, 21 januari 1932) was een Brits essayist en schrijver. Zijn werk is kritisch en biografisch van aard. Hij was een bekend lid van de Bloomsbury Groep.

Vanessa Bell, geboren Stephen (Londen, 30 mei 1879 - Firle (Sussex), 7 april 1961) was een Engelse kunstschilderes en binnenhuisarchitecte, lid van de Bloomsburygroep, zus van Virginia Woolf en grootmoeder van Virginia Nicholson.

John Maynard Keynes (pronunciación en inglés: /keɪnz/; Cambridge, 5 de junio de 1883-Sussex, Reino Unido, 21 de abril de 1946) fue un economista británico, considerado como uno de los más influyentes del siglo XX.​ Sus ideas tuvieron una fuerte repercusión en las teorías y políticas económicas.

La principal novedad de su pensamiento radicaba en considerar que el sistema capitalista no tiende al pleno empleo ni al equilibrio de los factores productivos, sino hacia un equilibrio que solo de forma accidental coincidirá con el pleno empleo. Keynes y sus seguidores de la posguerra destacaron no solo el carácter ascendente de la oferta agregada, en contraposición con la visión clásica, sino además la inestabilidad de la demanda agregada, proveniente de los shocks ocurridos en mercados privados, como consecuencia de los altibajos en la confianza de los inversores. La principal conclusión de su análisis es una apuesta por la intervención pública directa en materia de gasto público, que permite cubrir la brecha o déficit de la demanda agregada.​ Está considerado también como uno de los fundadores de la macroeconomía moderna.

Keynes fue un personaje muy polifacético. Además de ser un economista teórico que cambió la consideración de la macroeconomía en el siglo XX, desempeñó también múltiples puestos en el mundo económico, fue profesor en la Universidad de Cambridge desde 1908, editor del Economic Journal desde 1912, secretario de la Royal Economic Society, alto funcionario de la Administración británica y negociador internacional en nombre de Inglaterra en diferentes ocasiones. También trabajó en el sector empresarial, en la dirección de inversiones de una compañía de seguros y de asesor financiero del King's College, del Banco de Inglaterra y del propio gobierno británico. Dentro también del mundo de la economía, fue gran aficionado a la historia económica y biógrafo de grandes economistas. Fuera del mundo económico, durante sus estudios en la Universidad de Cambridge se interesó por las matemáticas, estadística, filosofía, literatura y finalmente por la economía. Fue también director y principal accionista del Teatro de las Artes de Cambridge y mecenas del grupo de Bloomsbury, coleccionista de pintura moderna y bibliófilo de literatura científica. Fue primer barón Keynes.

David (Bunny) Garnett (Brighton, 9 maart 1892 - Montcuq, 17 februari 1981) was een Brits schrijver en publicist. Als kind droeg hij een mantel van konijnenbont en daaraan dankte hij de bijnaam Bunny, die zijn familie en vrienden de rest van zijn leven zouden gebruiken,

Garnett was de zoon van de schrijver Edward Garnett en Constance Black, vertaalster van met name Russische literatuur. Hij weigerde tijdens de Eerste Wereldoorlog dienst op grond van gewetensbezwaren en bracht de oorlogsjaren door op een boerderij in Suffolk, Sussex, waar hij de kunstschilder Duncan Grant leerde kennen. Grant was een van de leden van de Bloomsburygroep. Literaire erkenning kreeg Garnett met de verschijning van zijn roman Lady into Fox (1922). Hij begon een boekhandel nabij het British Museum en een eigen uitgeverij: de Nonesuch Press. Zijn roman Aspects of Love (1955) werd later door Andrew Lloyd Webber tot een musical verwerkt.

Zijn eerste vrouw was Rachel Marchall (een zuster van Frances Partridge). Met haar kreeg hij twee zonen, Richard en William. Zijn vrouw overleed evenwel op jonge leeftijd aan de gevolgen van borstkanker. Garnett had ook seksuele relaties met Duncan Grant en Francis Birrell. Hij was op Charleston Farmhouse aanwezig bij de geboorte van Angelica Bell, de dochter van Vanessa Bell en Duncan Grant en voorspelde toen dat hij later met haar zou trouwen. Tot afschuw van haar ouders, gebeurde dat inderdaad in 1942 (de bruidegom toen net 50, de bruid 23). Zij kregen samen vier dochters (Amaryllis, Henriette en de tweeling Nerissa en Frances). De oudste dochter Amaryllis Garnett werd actrice.

Angelica en Bunny scheidden in 1961 en daarna leefde Garnett in Frankrijk, waar hij uiteindelijk ook overleed.