Van wie was Hadrianus?

Hadrianus (Latijn: Publius Aelius Traianus Hadrianus Augustus) (Rome of Itálica, 24 januari 76 – Baiae, 10 juli 138), was Romeins keizer van 117 tot 138. Onder zijn heerschappij bereikte het Romeinse Rijk zijn grootste omvang, van de grens van Caledonia (Schotland) tot aan de grens van het Parthische rijk in het Midden-Oosten. Hij is bekend vanwege het bouwen van de Muur van Hadrianus, die de noordelijke grens van Britannia consolideerde en deze provincie beschermde tegen invasies van de Picten. In Rome herbouwde hij het Pantheon en construeerde de Tempel van Venus en Roma. Hij was de derde van de vijf adoptiefkeizers. Hadrianus was filhellenist (liefhebber van de Griekse cultuur).

Hadrianus werd geboren als Publius Aelius Hadrianus. Zijn voorganger, Trajanus, was een neef langs moederskant van de vader van Hadrianus. Trajanus had nooit officieel een opvolger aangewezen, maar volgens zijn vrouw Pompeia Plotina wees Trajanus Hadrianus vlak voor zijn dood als keizer aan. Trajanus' vrouw en zijn vriend Licinius Sura waren Hadrianus goedgezind. Het kan goed zijn dat hij zijn benoeming aan hen te danken had.

Hadrianus stond bekend als een wijze en vredelievende keizer. Zo gaf hij drie provincies die door zijn voorganger Trajanus waren veroverd (Armenië, Mesopotamië, Assyrië), onmiddellijk terug aan de oorspronkelijke bevolking, en besloot hij resoluut af te zien van verdere expansie van het Romeinse rijk, vooral omdat hij inzag dat handhaving van nieuwe gebieden de Romeinse schatkist onnodig meer geld (zou) kosten. Zelfs van de Joden, die weinig reden hadden om Romeinen te waarderen kreeg hij lof toegezwaaid, omdat hij inzette op verzoening tussen Joden en Alexandrijnse Grieken na een bloedige Joodse opstand.

Tijdens zijn heerschappij maakte Hadrianus reizen naar bijna elke provincie van het keizerrijk. Hadrianus was een bewonderaar van Griekenland, en wilde van Athene de culturele hoofdstad van het keizerrijk maken. Hij bracht zeer veel tijd door met het leger; hij droeg gewoonlijk militaire kledij en at en sliep zelfs met de soldaten. Hij beval dat de militaire training strenger moest zijn en maakte zelfs gebruik van valse aanvalsrapporten om zijn leger alert te houden. Na zijn troonsbestijging trok Hadrianus zich terug uit Mesopotamia en Armenia, de veroveringen die Trajanus was begonnen, en overwoog zelfs om Dacië te verlaten. Later in zijn heerschappij onderdrukte hij de Bar Kochba-opstand in Judaea en hernoemde deze provincie Syria-Palaestina. In 136 adopteerde een zieke Hadrianus Lucius Aelius als zijn opvolger, maar die stierf plotseling twee jaar later. In 138 besloot Hadrianus Antoninus Pius te adopteren op voorwaarde dat deze op zijn beurt Marcus Aurelius en Aelius' zoon Lucius Verus zou adopteren als diens eventuele opvolgers. Antoninus ging akkoord, en spoedig daarna stierf Hadrianus te Baia.

Antinous, also called Antinoös, (; Ancient Greek: Ἀντίνοος; c. 111 – c. 130) was a Greek youth from Bithynia, a favourite and lover of the Roman emperor Hadrian. Following his premature death before his 20th birthday, Antinous was deified on Hadrian's orders, being worshipped in both the Greek East and Latin West, sometimes as a god (θεός, theós) and sometimes merely as a hero (ἥρως, hḗrōs).

Little is known of Antinous's life, although it is known that he was born in Claudiopolis (present day Bolu, Turkey), in the Roman province of Bithynia et Pontus. He was probably introduced to Hadrian in 123, before being taken to Italy for a higher education. He had become the favourite of Hadrian by 128, when he was taken on a tour of the Roman Empire as part of Hadrian's personal retinue. Antinous accompanied Hadrian during his attendance of the annual Eleusinian Mysteries in Athens, and was with him when he killed the Marousian lion in Libya, an event highly publicised by the Emperor. In October 130, as they were part of a flotilla going along the Nile, Antinous died amid mysterious circumstances. Various suggestions have been put forward for how he died, ranging from an accidental drowning to an intentional human sacrifice or suicide.

Following his death, Hadrian deified Antinous and founded an organised cult devoted to his worship that spread throughout the Empire. Hadrian founded the city of Antinoöpolis close to Antinous's place of death, which became a cultic centre for the worship of Osiris-Antinous. Hadrian also founded games in commemoration of Antinous to take place in both Antinoöpolis and Athens, with Antinous becoming a symbol of Hadrian's dreams of pan-Hellenism. The worship of Antinous proved to be one of the most enduring and popular of cults of deified humans in the Roman empire, and events continued to be founded in his honour long after Hadrian's death.

Antinous became a symbol of male homosexuality in Western culture, appearing in the works of Oscar Wilde, Fernando Pessoa and Marguerite Yourcenar.