Van wie was J.B. Priestley?

John Boynton Priestley (Bradford, 13 september 1894 – Stratford-upon-Avon, 14 augustus 1984) was een Engels roman- en toneelschrijver.

Priestleys vader was leraar, zijn moeder overleed toen hij nog jong was. Na het gymnasium ging hij in de wolhandel, maar hij kreeg al snel de ambitie om schrijver te worden. Tijdens de Eerste Wereldoorlog diende hij in het leger en raakte driemaal gewond. Na de oorlog bezocht hij de Universiteit van Cambridge en in 1922 werd hij journalist in Londen. Hij droeg bij aan diverse bladen en verzamelingen van zijn prozastukken en gedichten werden ook gepubliceerd.

Zijn eerste roman, Benighted, verscheen in 1927; de Amerikaanse titel van dit boek was The Old Dark House, en onder die titel werd het in 1932 ook verfilmd. Farthing Hall (1929) schreef hij samen met Hugh Walpole. Echt succesvol werd hij echter met de roman The Good Companions (1929), waarmee hij de prestigieuze James Tait Black Memorial Prize won, en met het in 1930 verschenen Angel Pavement.

Hij waagde zich vervolgens aan het schrijven voor het theater en werd hier ook zeer succesvol mee. Hij bewerkte 'The Good Companions' voor het toneel. De productie hiervan vond plaats in 1931. Andere stukken zijn Dangerous Corner (1932) en An Inspector Calls, zijn bekendste stuk (1946). Het werd verfilmd in 1954, 1982 en 2015.

Priestley schreef verder nog een 60-tal boeken in diverse genres en ruim 40 toneelstukken. Tijdens de Tweede Wereldoorlog sprak hij ook regelmatig voor de BBC-radio.

Priestley is driemaal getrouwd geweest en had uit die huwelijken vier dochters en een zoon.

Edith Margaret Emily 'Peggy' Ashcroft (Croydon (Londen), 22 december 1907 – aldaar, 14 juni 1991) was een Engelse actrice. Zij won in 1985 een Academy Award voor haar bijrol als Mrs. Moore in A Passage to India. Daarnaast kreeg ze gedurende haar carrière meer dan twaalf andere acteerprijzen toegekend, waaronder een Golden Globe, drie BAFTA Awards en de prijs voor beste actrice op het Filmfestival van Venetië 1989. Ashcroft werd in 1951 benoemd tot Commandeur in de Orde van het Britse Rijk en in 1956 gepromoveerd tot Dame Commandeur in de Orde van het Britse Rijk.

Ashcroft maakte in 1933 haar film- en acteerdebuut als Olalla Quintana in The Wandering Jew, de eerste van 16 filmrollen, 25 inclusief die in televisiefilms. Daarnaast speelde Ashcroft in verschillende televisieseries, voornamelijk rollen van historische, adellijke personages. Meer nog dan voor de camera acteerde ze in het theater.

Ashcroft trouwde drie keer. Haar eerste huwelijk was met Rupert Charles Hart-Davis en duurde van 1929 tot en met 1933. Ze hertrouwde een jaar na de scheiding met Theodor Komisarjevsky, maar ook dit hield geen stand. Haar derde echtgenoot Jeremy Hutchinson was van 1940 tot en met 1965 degene met wie Ashcroft het langst samenbleef. Met hem kreeg ze nog twee kinderen.

Op 83-jarige leeftijd overleed Ashcroft aan de gevolgen van een beroerte. Ze werd begraven op het kerkhof van de Westminster Abbey.