Van wie was Caroline Mathilde van Wales?

Caroline Mathilde van Wales (Londen, 11 juni 1751 — Celle, 10 mei 1775) was een Britse prinses.

Zij was de jongste dochter van kroonprins Frederik, prins van Wales en prinses Augusta van Saksen-Gotha. Haar vader overleed plotseling, drie maanden voor haar geboorte. Daarop werd haar broer, George, de nieuwe prins van Wales. Zijzelf zou steeds worden aangeduid als Caroline Mathilde van Wales.

Op vijftienjarige leeftijd - op 8 november 1766 - trouwde ze met haar neef, de Deense koning Christiaan VII.

Het paar kreeg twee kinderen:

• Frederik (28 januari 1768 - 3 december 1839), hij werd na de dood van zijn vader in 1808 koning van Denemarken
• Louise Augusta (7 juli 1771 - 13 januari 1843), zij trad in het huwelijk met Frederik Christiaan II van Sleeswijk-Holstein-Sonderburg-Augustenburg

Christiaan VII leed onderwijl aan sterk verzwakte mentale vermogens en de regering van het land was feitelijk in haar handen, tezamen met konings lijfarts, Johann Friedrich Struensee, met wie ze een geheime verhouding had. Deze lijfarts trachtte de ideeën van de verlichting in Denemarken ingang te doen vinden. Dit stuitte op weerstand binnen het hof. In het bijzonder de stiefmoeder van de koning, koningin-weduwe Juliana Maria, had duidelijk andere plannen voor haar eigen zoon, erfprins Frederik. Zij zorgde ervoor dat de verhouding van Struensee met Caroline Mathilde bekend werd. Struensee werd op beschuldiging van majesteitsschennis onthoofd.

Het huwelijk tussen Caroline Mathilde en Christiaan VII werd vervolgens ontbonden. Caroline Mathilde werd van het hof verbannen. Over haar lot werd langdurig onderhandeld tussen Engeland en Denemarken. Zij werd ten slotte naar Celle bij Hannover gebracht waar ze tot haar dood in het kasteel woonde. Op 10 mei 1775 overleed ze onverwacht aan een besmettelijke koortsziekte. Ze was toen drieëntwintig jaar oud. Ze heeft haar kinderen nooit teruggezien.

Deze periode wordt beschreven in de roman Het bezoek van de lijfarts, van de Zweedse schrijver Per Olov Enquist. Ook is er een film over gemaakt, genaamd En kongelig affære.

Johann Friedrich Struensee (Halle, 5 augustus 1737 – Kopenhagen, 28 april 1772) was een Duitse arts die enkele jaren de macht uitoefende in het koninkrijk Denemarken.

Struensee werd geboren als zoon van een piëtistisch theoloog, maar onttrok zich tijdens zijn studie geneeskunde aan de strenge geloofsopvoeding. Hij werd aanhanger van de ideeën van de Verlichting.

Hij vestigde zich in 1757 te Altona, in het Deense hertogdom Holstein, in die jaren een bolwerk van de Verlichting. Struensee oefende de geneeskunst uit ten bate van het gewone volk. Hij zette zich met name in voor de ongehuwde moeders en hun kinderen, en voor de vaccinatie tegen pokken.

In 1768 werd Struensee door het Deense hof aangetrokken om de geesteszieke jonge koning Christiaan VII te vergezellen op een toer langs de Europese hoofdsteden. Zo werd hij 's konings lijfarts. Christiaan VII verhief Struensee later in de adelstand; hij werd graaf.

De invloed van Struensee op Christiaan leidde ertoe, dat Struensee vanaf 1770 de feitelijke alleenheerschappij in het land uitoefende. De ministerraad kwam niet meer bijeen en de lijfarts verkreeg van de koning volmacht om decreten uit te vaardigen. Deze strekten tot vrijheid van drukpers en godsdienstvrijheid, tot afschaffing van het "scherp onderzoek" ofwel marteling, en tot bestemming van de tolgelden voor de Sont voor de Rijkskas in plaats van voor het Hof.