Van wie was Karel II van Engeland?

Karel II (Engels: Charles II) (St. James's Palace (Londen), 29 mei 1630 — Palace of Whitehall (Londen), 6 februari 1685) was koning van Engeland, Schotland en Ierland van 1660 tot 1685. Hij was de tweede zoon van koning Karel I en koningin Henriëtta Maria, een zuster van koning Lodewijk XIII van Frankrijk.

Hortense Mancini, Duchess of Mazarin (6 June 1646 – 2 July 1699), was a niece of Cardinal Mazarin, chief minister of France, and a mistress of Charles II, King of England, Scotland, and Ireland. She was the fourth of the five famous Mancini sisters, who, along with two of their female Martinozzi cousins, were known at the court of King Louis XIV of France as the Mazarinettes.

Catherine Pegge (1635 circa – ...) fu per lunghi anni amante del re d'Inghilterra Carlo II.

Dal sovrano ebbe due figli, Charles FitzCharles, I conte di Plymouth e Catherine FitzCharles.

Figlia di esponenti di classi sociali elevate, seguì la famiglia nell'esilio presso la città belga di Bruges e fu proprio in questa città che iniziò la sua relazione con il sovrano.

Mary "Moll" Davis (c. 1648 – 1708), also spelt Davies or Davys, was a courtesan and mistress of King Charles II of England. She was an actress and entertainer before and during her role as royal mistress.

Frances Teresa Stewart, Duchess of Richmond and Lennox (8 July 1647 – 15 October 1702) was a prominent member of the Court of the Restoration and famous for refusing to become a mistress of Charles II of England. For her great beauty she was known as La Belle Stuart and served as the model for an idealised, female Britannia. She is one of the Windsor Beauties painted by Sir Peter Lely.

Winifred Wells was a courtier at the Stuart Restoration court as a Maid of Honour to Queen consort Catherine of Braganza. She was also one of the many mistresses of King Charles II of England. Samuel Pepys refers to her as the King's mistress in his diary, and she also features in Philibert de Gramont's famous Mémoirs.

Eleanor (Nell) Gwyn (2 februari 1650 – 14 november 1687) was een van de eerste Engelse actrices die beroemd werden. Ze was gedurende lange tijd minnares van Karel II van Engeland. Andere variaties van haar naam zijn Helen Gwynn en Ellen Gwynn. Ze kon nauwelijks schrijven en ondertekende met haar initialen ‘EG’. Zij was een dochter van ene ‘Madam Gwynn’, die een etablissement runde dat het midden hield tussen een taveerne en een bordeel. Gwyn begon haar carrière als serveerster in de zaak van haar moeder.

Samuel Pepys bewonderde haar zeer en noemde haar "pretty, witty Nell". Ze is bij uitstek een voorbeeld van de geest van de Restauratie die over Engeland vaardig werd toen Karel II de troon besteeg. Ze was enorm populair vanwege haar uitzonderlijke (komische) talent op het toneel maar ook vanwege haar levensverhaal. Ze was van arme komaf maar wist op jonge leeftijd bij het theater te komen als sinaasappelverkoopster. Ze speelde vervolgens, vanaf haar veertiende, in het gezelschap King's Company, dat werd geleid door Thomas Killigrew. Van Karel had ze twee zoons: Charles Beauclerk, Hertog van St. Albans (1670–1726) en James Beauclerk (1671–1680). Ze noemde Karel II haar Charles the Third (Karel de Derde), aangezien haar eerdere twee minnaars eveneens Charles heetten.

Elizabeth Boyle, Viscountess Shannon (born Elizabeth Killigrew; baptised 16 May 1622 – December 1680), was an English courtier and mistress of King Charles II.

Louise Renée de Penancourt de Kérouaille (?, september 1649 – Parijs, 14 november 1734) was een Française en de minnares van koning Karel II van Engeland, die haar tot hertogin van Portsmouth verhief.

Louise was de dochter van Guillaume de Penancourt, een Franse edelman uit Bretagne. De naam Kérouaille – in het Engels verbasterd tot Carwell – was afkomstig van een aangetrouwd familielid uit de 14e eeuw. Als meisje werd Louise aangesteld als hofdame van Henriëtta Anne van Engeland, de Hertogin van Orléans en zuster van Karel II. Een Franse geschiedschrijver uit de 17e eeuw verklaarde dat haar familie had gehoopt dat Louise een minnares van koning Lodewijk XIV zou worden. In 1670 reisde ze met haar werkgeefster naar het Engelse hof in Dover, waar ze na de mysterieuze dood van Henriëtta Maria werd aangesteld als hofdame van de koningin, Catharina van Braganza.

In 1671 raakte ze zwanger van Karel II, en in juli 1672 baarde ze haar zoon Charles Lennox, die later Hertog van Richmond zou worden. Ondertussen speelde ze allerlei informatie van het Engelse hof door aan Frankrijk, waardoor ze zeer onpopulair werd bij het Britse volk. In 1673 werd haar de titel Hertogin van Portsmouth toegekend, evenals Barones van Petersfield en Gravin van Fareham. Van zowel de Engelse als Franse vorst kreeg ze enorme sommen geld; alleen al in 1677 ontving ze 27.300 pond. Tijdens de periode van de Paapse samenzwering in 1678 wist Louise te ontsnappen aan de vervolging die vele andere katholieken ten deel viel, en toen Karel II in 1685 stierf, zorgde zij ervoor dat hij zich op zijn sterfbed bekeerde tot het katholicisme.

Na de dood van de koning keerde ze terug naar Frankrijk, waar ze bleef afgezien van een kort bezoek aan Engeland tijdens de regeerperiode van Jacobus II. Haar laatste jaren bracht ze door in Aubigny, waar Lodewijk XIV en zijn opvolger haar voorzagen van een pensioen en ervoor zorgden dat ze haar schulden niet hoefde te betalen.

Lucy Walter (c. 1630 – 1658), also known as Lucy Barlow, was the first mistress of King Charles II of England and mother of James, Duke of Monmouth. During the Exclusion Crisis, a Protestant faction wanted to make her son heir to the throne, fuelled by the rumour that the king might have married Lucy, a claim which he denied.

Barbara Palmer (1640 – 9 oktober 1709) was 1e hertogin van Cleveland en een van de minnaressen van koning Karel II van Engeland.

Ze werd geboren als Barbara Villiers, de dochter van de graaf van Grandiston, William Villiers. Hij stierf in 1643 aan een oorlogswond, waardoor zijn vrouw en kind in benarde situatie achterbleven. Haar gebrek aan geld limiteerde de huwelijksprospecten van Barbara aanzienlijk; op 14 april 1659 trouwde Roger Palmer tegen de zin van zijn familie met Villiers, maar drie jaar later vroeg hij echtscheiding aan. Men denkt dat geen enkele van de kinderen die Barbara in die periode kreeg Roger Palmer als vader had.

In 1660 werd Palmer een minnares van Karel II, de koning van Engeland in ballingschap. Als dank voor haar verdiensten werd Barbara's echtgenoot verheven tot baron van Limerick en graaf van Castlemaine in 1661. Zowel de adviseur van de koning, Edward Hyde, als koningin Catharina van Braganza waren tegen Palmers benoeming tot hofdame van de koningin, maar in de jaren die volgden raakten Barbara en Karel van elkaar vervreemd. In 1663 deed ze nog een poging hem weer aan haar te binden door zich te bekeren tot het katholicisme. Na de dood van haar ex-echtgenoot in 1705 hertrouwde ze met een militair, die haar van haar resterende fortuin beroofde en er vervolgens vandoor ging. Palmer stierf in 1709 aan een oedeem.